Internet Protocol version 6 (IPv6) to następna generacja protokołu IP, będąca następcą IPv4, który jest nadal dominującym protokołem w Internecie. Głównym motorem przeprojektowania Internet Protocol jest przewidywane wyczerpanie adresów IPv4. IPv6 został zdefiniowany w grudniu 1998 r. przez Internet Engineering Task Force (IETF) z publikacją standardowej specyfikacji RFC 2460.

IPv4 przewiduje możliwość przypisania około 4 mld adresów (232). Uznano to za wystarczające w początkowej fazie projektowania. Szacunkowe ramy czasowe aż do całkowitego wyczerpania adresów IPv4 były różne. W 2003 r. Paul Wilson (dyrektor APNIC) stwierdził, że wyczerpanie adresów IPv4 zajmie jeszcze 10-20 lat. We wrześniu 2005 r. raport Cisco sugeruje, że grupa dostępnych adresów wystarczy na 4-5 lat. W maju 2009 r. kolejny raport przewiduje, że pula niepodzielonych adresów wyczerpie się w czerwcu 2011 r., a regionalnym RIR adresy skończą się w marcu 2012. Wtedy musimy być już gotowi do używania IPv6.

Kiedy po raz pierwszy podłączony do sieci host wysyła żądanie o parametry konfiguracyjne, jeśli odpowiednio skonfigurowany, router odpowie na żądanie. Jeśli adres IPv6 autokonfiguracji nie spełnia wymagań, sieć może używać konfiguracji Dynamic Host Configuration Protocol dla IPv6 (DHCPv6) lub komputery mogą być skonfigurowane statycznie.

Internet Protocol Security (IPsec), protokół IP do szyfrowania i uwierzytelniania, stanowi integralną część pakietu protokołów IPv6. Internet Protocol Security (IPsec) został pierwotnie opracowany dla IPv6, ale odkryto liczne opcjonalne zastosowania w IPv4. IPsec jest podstawowym wymogiem implementacji IPv6.

Mimo upływu wielu lat od opracowania normy, IPv6 jest w powijakach, jeśli chodzi o ogólne wykorzystanie na całym świecie. Badania w 2008 wskazują, że Google nadal obsługuje mniej niż jeden procent komputerów z obsługą IPv6 w każdym kraju. Mimo że IPv6 został wdrożony we wszystkich najważniejszych systemach operacyjnych.