WIELKIE POZOSTAŁOŚCI SZCZECIŃSKIEJ STOCZNI

Rok 2009 i ogólnoświatowy kryzys ekonomiczny przyniósł upadek wielu rodzimych przedsiębiorstw. Kilka niedużych firm zostało zamkniętych. Ich bankructwo zostało w wielu sytuacjach spowodowane upadkiem większych przedsiębiorstw z którymi współpracowały.

Przykładem de fakto dużej korporacji, zatrudniającej tysiące osób, była szczecińska stocznia. Wokół siebie skupiała ona dziesiątki nieznacznych firm – podwykonawców drobniejszych elementów niezbędnych do budowy statków. Głównie były to przedsiębiorstwa/spółki z branży metalowej, niemniej jednak też w grę wchodziła branża elektroniczna.

Co pozostało po szczecińskiej stoczni? Wielki smutek, żal i rozczarowanie pracowników. Wprawdzie stocznia już od paru lat sztucznie utrzymywana była przy życiu, jednak z jej upadkiem wiąże się kilka spersonalizowanych tragedii ludzkich – wiele szczecińskich i nie tylko rodzin utraciło jedyne źródło utrzymania. Puste hale, całe mnóstwo maszyn i urządzeń i górujące nad Szczecinem olbrzymie, żółte suwnice – tak wygląda obecnie krajobraz stoczni.

rodzaje=”text-align: justify;” mce_style=”text-align: justify;”>
Swego czasu, w latach świetności poprzez to szczecińskie zakład usługowy przewinęło się bez liku ludzi – pracownicy dojeżdżali do swego zakładu z miejscowości odległych o nawet 60 km. Ci dobrze zarabiali, byli zadowoleni i pewni swej przyszłości. Tożsamo było z kilkoma drobnymi przedsiębiorcami, którzy ze stocznią robili interesy. Zgodnie z zasadą Pareto – 20% klientów przynosi firmie 80% dochodu. W tym przypadku jeden duży kontrahent potrafił utrzymać na rynku wiele drobnych firm/działalności jednoosobowych/przedsiębiorstw, które po upadku stoczni zupełnie zniknęły z rynku.

Było wiele momentów, kiedy była jeszcze pewna oczekiwania na uratowanie stoczni szczecińskiej, posiadacza olbrzymiego dobytku, takiego jak wspomniane suwnice, nawiasem mówiąc, największe w państwie. Ostatnia sprawa z katarskim inwestorem, który pomimo wygranego przetargu nie wpłacił należnej kwoty chyba ostatecznie pogrzebała nadzieje stoczniowców. Ostatnie dni pokazały, że żaden z inwestorów, którzy startują w przetargach nie jest zainteresowany zakupem stoczni jako całości – sprzedane zostaną tylko jej fragmenty… A co zresztą? Zniszczeje, tak jak swego czasu w naszym pięknym państwie na zmarnowanie poszło całe mnóstwo de facto atrakcyjnych nieruchomości po byłych PGRach. Polacy niestety posiadają tendencje do marnotrawstwa – dopiero po szkodzie okazuje się, że pewne rzeczy można było rozwiązać inaczej.

Trackback URI | Comments RSS