WIELKIE POZOSTAŁOŚCI SZCZECIŃSKIEJ STOCZNI

Rok 2009 i ogólnoświatowy kryzys ekonomiczny przyniósł upadek wielu rodzimych przedsiębiorstw. Kilka niewielkich firm/działalności jednoosobowych/przedsiębiorstw zostało zamkniętych. Ich bankructwo zostało zazwyczaj spowodowane upadkiem większych przedsiębiorstw z którymi współpracowały.

Przykładem rzeczywiście dużej firmy, zatrudniającej tysiące osób, była szczecińska stocznia. Wokół siebie skupiała ona dziesiątki małych spółek – podwykonawców drobniejszych elementów niezbędnych do budowy statków. Głównie zostały to przedsiębiorstwa/spółki z branży metalowej, ale także w grę wchodziła branża elektroniczna.

Co pozostało po szczecińskiej stoczni? Wielki smutek, żal i rozczarowanie pracowników. Wprawdzie stocznia już od paru lat sztucznie utrzymywana była przy życiu, jednak z jej upadkiem wiąże się wiele osobistych tragedii ludzkich – wiele szczecińskich i nie tylko rodzin utraciło jedyne źródło utrzymania. Puste hale, mnóstwo maszyn i urządzeń i górujące nad Szczecinem olbrzymie, żółte suwnice – tak wygląda obecnie krajobraz stoczni.

typy=”text-align: justify;” mce_style=”text-align: justify;”>
Swego czasu, w latach świetności przez to szczecińskie zakład produkcyjny przewinęło się multum osób – pracownicy dojeżdżali do swego zakładu z miejscowości odległych o nawet 60 km. Ludzie dobrze zarabiali, byli zadowoleni i pewni swej przyszłości. Bardzo podobnie było z kilkoma drobnymi przedsiębiorcami, którzy ze stocznią robili interesy. Zgodnie z zasadą Pareto – 20% klientów przynosi firmie 80% dochodu. W tym przypadku jeden duży klient potrafił utrzymać na rynku kilka drobnych spółek, które po upadku stoczni zupełnie zniknęły z rynku.

Było wiele momentów, kiedy była jeszcze pewna oczekiwania na uratowanie stoczni szczecińskiej, posiadacza olbrzymiego dobytku, takiego jak wspomniane suwnice, nawiasem mówiąc, największe w kraju. Ostatnia sprawa z katarskim inwestorem, który mimo wygranego przetargu nie wpłacił należnej kwoty chyba ostatecznie pogrzebała nadzieje stoczniowców. Ostatnie dni pokazały, że żaden z inwestorów, którzy startują w przetargach nie jest zainteresowany zakupem stoczni jako całości – sprzedane zostaną tylko jej fragmenty… A co zresztą? Zniszczeje, tak jak swego czasu w naszym pięknym kraju na zmarnowanie poszło multum naprawdę atrakcyjnych domów i mieszkań po byłych PGRach. Polscy obywatele niestety mają tendencje do marnotrawstwa – dopiero po szkodzie okazuje się, że pewne rzeczy można było rozwiązać inaczej.

Trackback URI | Comments RSS